Nou zeg. Sanne van Otterloo, presentatrice van Lang Leve de Liefde, zegt dat het in haar villa helemaal niet om haast gaat. Geen gedoe, geen geklets, geen geklik op Tinder. Gewoon: twee mensen, een kop thee, en of ze nou 23 of 93 zijn, allemaal even welkom. Alsof het een koffie-uurtje bij oma is, maar dan met camera’s.
Ik zeg niet dat het gek is. Integendeel. In een wereld waarin je na drie berichten al ‘wat zijn je intenties?’ moet uitleggen, is ‘even babbelen zonder telefoon’ bijna revolutionair. Maar moet je dan echt naar een villa in de bossen trekken, met vreemden, om te zien of je iemand leuk vindt? Moet je daarvoor een casting doen, zoals voor een talentjacht?
De truc van Sanne is dat ze doet alsof het gewoon is. Alsof je elke dag met vijf vreemden in een huis zit, koffie drinkt, en dan ineens verliefd wordt. Alsof dat normaal is. En misschien is het dat ook wel. Want liefde is tenslotte geen race. Al lijkt het soms wel zo, als je weer een melding krijgt van Bumble: ‘Je match is verlopen.’
Maar goed, als het écht zo rustig is in die villa, waarom ziet het er op tv dan altijd zo spannend uit? Waarom de dramatische muziek? Waarom de close-ups op zuchten? Omdat niks spannender is dan stilte, zeg ik je. En Sanne weet dat. Ze laat het gebeuren. En dat is precies waarom het werkt.
Liefs, Carla
Carla’s Corner 😘
