Nou moest je eens weten hoeveel mensen ik tegenkwam die dachten dat Patricia Paay al tien jaar dood was. “Zit ze nog steeds te leven?” vroeg een collega tijdens de borrel voor de zomerstop. En dan zegt RTL opeens: we doen een nieuwe serie over haar, met dochter Christina én Adam Curry erbij. Alsof we in 2024 terug in de tijd gaan naar 1984.
Maar goed, ik snap de twijfel. Een soap over een moeder en dochter die ruzie hebben over het leven, de liefde en de juiste manier van eyeliner trekken? Daar is Nederland al moe van. Maar dan komt Adam Curry erbij. En ja hoor: opeens is het weer spannend. Niet omdat hij zo’n grote acteur is, maar omdat hij precies weet hoe hij de camera moet in kijken en zeggen: “Hier ben ik dan. Weer.”
Hij is de peper. De zout. De saus die je op je saaie friet doet. Patricia is de friet. Christina is de mayonaise. En RTL is de bakker die denkt: dit werkt.
Ik vind het juist wel mooi. Niet omdat het geniaal is, maar omdat het zo ontzettend duidelijk laat zien hoe hard media het soms nodig hebben om iets ouds nieuw te maken. Alsof je oma’s sjaal omdoet en denkt: hip.
Maar weet je wat? Laat ze doen. Als Adam maar blijft glimlachen alsof hij niks beters te doen heeft dan voor de camera staan. En Patricia? Die heeft het overleefd. Dat zegt al genoeg.
