Vanavond: een vrouw die ik ken van de weerkorrel op TV, Elske de Wal, rent door een gigantisch huis alsof ze op de vlucht is voor haar eigen boodschappenlijst. The House of Hide & Seek, zegt RTL4, alsof het een serieuze zaak is. Maar nee hoor: het is verstoppen, zoals je als kind deed, maar dan met camera’s, een grote prijs en een licht overdreven productie.
Het speelveld? Een huis. Niet zomaar eentje. Nee, een soort mensonvriendelijke IKEA-flat met 21 kamers, drie verdiepingen en 100 plekken waar je je in kunt persen alsof je een sok in een la. De kandidaten – onder wie Patrick Martens, die ik altijd aanzag voor iemand die thuis koffiezet, en Bo Wilkes, die gewoon leuk is – proberen niet alleen te winnen, maar ook nog eens geld te verdienen voor een goed doel. Mooi meegenomen, zeg ik dan.
Maar het gaat niet zonder slag of stoot. Dat klinkt alsof er bloed vloeit, maar nee: het betekent dat je slim moet zijn. Puzzelen. Denken. En vooral: goed je kont in een kast kunnen proppen zonder te klagen over je rug. Want wie het langst ongezien blijft, wint. En wie wint, wint geld. Voor het goede doel. Of voor de lol. Of voor de afstandsbediening.
Het is natuurlijk allemaal een beetje belachelijk. Maar we kijken. Want wie wil nou niet zien hoe Marieke Elsinga zich vermomt als een kapstok? Of hoe Marco Schuitmaker denkt dat hij slim is, maar gewoon in de badkuip ligt met een zeepbel?
The House of Hide & Seek. Zoek het maar uit.
