Gisterenavond zat Dries Roelvink gewoon weer zo te lachen in VI, alsof hij nooit iets ergs had meegemaakt. Tot Johan Derksen plotseling zei: “Je zoons zijn irritante jongens!” En toen viel er een stilte. Zo’n stilte die je alleen kent als je kinderen op school zijn geschorst en de juf je aankijkt alsof jij ook een beetje schuldig bent.
Dries keek. Hij lachte niet meer. Hij wist even niet of hij moest lachen, boos worden of zijn vaderplichten serieus nemen en Derksen een mep geven. Maar nee, hij zat vast in een stoel, met een microfoon op, en dus moest hij gewoon blijven glimlachen. Alsof je wordt bespot door een man die zelf ooit “de koning van de roddel” was toen roddel nog gewoon roddel was.
Want laten we eerlijk zijn: wie roept er nou zomaar dat iemands kinderen irritant zijn? Op tv? Tijdens een gesprek over het weer en de zomerstop? Alsof het een weerbericht is: “Zoontjes van Roelvink: wolkig met kansen op vervelend gedrag.”
Maar goed, Derksen is Derksen. Hij denkt dat hij nog in de jaren tachtig zit, met een biertje in de hand en een microfoon die alles mag. En Dries? Die probeert gewoon een beetje fatsoenlijk oud te worden, met kinderen die misschien inderdaad wat lawaai maken, maar ja – wie niet?
Uiteindelijk lachte iedereen door. De reclame kwam. En de wereld draait verder. Maar ik zeg: laat de kinderen met rust. Zelfs als ze een beetje irritant zijn. Want wie is dat niet, na drie uur VI?
Liefs, Carla
Carla’s Corner 😘
