Nog geen kindje, maar al wel een hele discussie. In de keuken van het Nederlandse gezin wordt gefluisterd: wanneer mag jij eigenlijk? En niet over de nieuwe bank, maar over de draagmoeder. Want die is er – technisch gesproken – wel, maar in de praktijk net zo zeldzaam als een gratis vakantie van de gemeente.
Stel je voor: je wilt kindje, je lichaam zegt nee, je hart zegt ja. Dan denk je: misschien een draagmoeder? Mooi idee. Maar dan kom je erachter dat er in Nederland amper iemand is die dat wil doen. Niet omdat mensen koud zijn, maar omdat het wettelijk een jungle is. Dus denkt de politiek nu: laten we een regeltje maken. Makkelijker zoeken, makkelijker worden.
Maar dan schiet de ene partij in de stress: “Pas op! Wordt dit een markt? Gaan we straks baby’s bestellen via Bol.com met twee weken levertijd?” En de andere partij roept: “Geef mensen toch een kans! Het gaat om liefde, niet om geld.” En terecht. Maar liefde lost niet op dat je een lichaam nodig hebt.
Intussen zit de Nederlandse vrouw op de bank, kijkt naar de talkshow en denkt: “Moet ik hier nou emotioneel over worden of gewoon een kop thee pakken?” Waarschijnlijk dat laatste. Maar wel met begrip. Want wie wil er nou niemand zijn die iemand wil zijn?
De wet komt eraan. Hopelijk met verstand, zonder drama, en met een flinke portie nuchterheid. En wie weet, over tien jaar is een draagmoeder net zo normaal als een bevalling in het ziekenhuis. Of in elk geval net zo druk.
Liefs, Carla
Carla’s Corner 😘
