Gisterenavond zat ik met mijn thee voor de tv, afstandsbediening in de hand, en dacht: o ja, Eva Jinek. Maar nee. In plaats van de bekende gezicht, daar zat Antoinette Hertsenberg. Gewoon, alsof ze daar al jaren zit. Alsof ze nooit weg is geweest. Alsof het zo hoorde.
We kennen haar van Radar, waar ze mensen aan het blozen brengt met één blik. En van talkshows waar ze lacht, kijkt, knikt. Maar nu: overgenomen. Van Eva. Zomaar. Omdat Eva ziek is. Geen paniek, geen gekke camera’s, gewoon: Antoinette pakt de draad op. Alsof ze een kop koffie inschenkt voor een vriendin.
En dan? Ze doet het voortreffelijk. Ja, dat woord staat er. En terecht. Ze lacht niet té veel, stelt vragen zonder erin te bijten, en luistert alsof ze écht wil weten wie jij bent. Geen show, geen gekunstelde verbazing. Gewoon: praten. Met mensen. Over dingen die er toe doen.
Ik dacht: is dit een test? Een proef? Nee. Het voelde als thuiskomen. Alsof de zetel eindelijk gevuld is met iemand die we al lang kennen, maar nog nooit zo zagen.
Misschien is het tijd voor minder ziekteverlof en meer Antoinette. Of gewoon: meer Antoinette. Want gisteren bewees ze: je hoeft niet iedere week te presenteren om het goed te doen. Soms is één keer genoeg. Eén keer, en dan: wow.
Liefs, Carla
Carla’s Corner 😘
